Enkele jaren geleden kwam ik bij toeval op een webpagina over Fabiana Luperini. Wat een mooie naam - Italiaans is zo lyrisch! Ik was toen nog niet op de hoogte van haar palmares, en ik had geen idee dat ik toevallig op één van de grootste wielrensters ooit was gestoten. Toen ik terugkwam op haar webstek, zag ik dat die vernieuwd was in Flash. Voor het eerst las ik hem toen nauwkeurig. Ik heb haar toen voor de lol een e-mail gestuurd en tot mijn grote verbazing reageerde ze ook nog! Sindsdien heb ik een beetje met Fabiana gekletst per e-mail en ik besloot het avontuur aan te gaan haar palmares na te gaan. Wat ik vond, was fascinerend! Eerst wat geschiedenis!

Fabiana Luperini in geboren in Pontedra (Italië) op 14 januari 1974. Ze heeft een ongelooflijke carrière van meer dan tien jaar en behaalde meer dan 350 overwinningen. Ze is heden ten dage één van de beste professionele wegwielrensters ter wereld, en is op 31-jarige leeftijd nog steeds de beste klimster. Ik heb zelf veel van haar koersen op video gezien en ik schat dat tenminste dertig van Faby's overwinningen solo-aankomsten zijn. Luperini is ook een uitstekend sprintster, zowel op het vlakke als bergop. Ze excelleert in aankomsten bergop, en zit vaak nog fris op de fiets als andere rensters al ingestort zijn. Veel aankomsten stijgen meer dan 15 procent; je moet een ongelooflijk renner zijn om na een uitputtende etappe dan nog bergop te kunnen sprinten.

Luperini verscheen ten tonele in 1995, (Video) toen ze zo'n beetje alles won. Het opvallendst waren haar overwinningen in de grote rondes: de Giro voor vrouwen en de Grande Boucle. Ze reed in een persoonlijk duel met Jeannie Longo en versloeg haar duidelijk in de bergen, waarmee ze de Tour de France voor vrouwen met 8 minuten verschil won! Faby moest ook wedijveren met de andere grote rensters van dat moment: Maria Canins, Katherine Watt, Cathérine Marsal, Jeannie Golay, Alessandra Cappellotto. Er werd heroïsch slag geleverd op de Col de Madeleine, Col de Glandon, Col de Tourmalet. In later jaren koerste Faby ook tegen andere ervaren profs als Joanne Somaribba, Nicole Brandli, Judith Arndt en Edita Pucinskaite, en won.

De lijst is eindeloos, maar Faby versloeg de één na de ander. Misschien is Leontien van Moorsel de enige waar Faby niet in haar beste jaren tegen gereden heeft, omdat Leontien met anorexia kampte in Faby's beste jaren, midden jaren negentig. We zullen nooit weten welke verhalen in die ongeschreven hoofdstukken zouden hebben gestaan. De enige ontmoeting in de grote rondes waar ik van weet, is de Tour de France 1993, toen Leontien op haar best was en haar tweede Tour won van Marion Clignet, na in 1992 van Jeannie Longo te hebben gewonnen. In de Tour van 1993 reed ook Luperini mee, maar die was nog zeer jong en nog niet van haar latere topniveau. De jaren erna werd Luperini steeds beter tot zij in 1995 de Tour won, terwijl Leontiens gezondheidsproblemen verergerden.

Luperini domineerde het vrouwenwielrennen van 1995 tot 1998. In die tijd won zij vrijwel alles, inclusief vier Giro's en 3 Tours. Zij verloor een vierde Tour met een verschil van slechts anderhalve minuut aan Edita Pucinskaite, maar kwam wel als eerste aan op de Mont Ventoux. Sinds 1998 won de Waalse Pijl aan belang in het vrouwenwielrennen. Fabiana won de eerste editie en deze bleek zo'n succes dat de koers een officiële wereldbekerkoers voor vrouwen werd. Luperini is de enige vrouw die de Waalse Pijl drie keer won, in 1998, 2001 en 2002!

Ze heeft de Giro del Trentino vaker gewonnen dan ik kan tellen, tenminste vijf keer, en nog een hele hoop andere koersen, waaronder de Tour de l'Aude. Eenmaal lag ze zover voor op de rest dat ze voldoende tijd had om op het podium te klimmen en een interview te geven nog voordat de rest was gefinisht! Luperini was ook gul voor haar teamgenoten en verscheidene malen heeft ze in de Giro Alessandra Cappellotto en Pia Sundstedt etappes laten winnen, waarbij ze er zelf kort na finishte!

Eén van Luperini's grootste overwinningen was het nationaal kampioenschap 2004, toen ze kort na de start demarreerde en vrijwel de gehele koers wegbleef. Op haar leeftijd en in dit tijdperk van ploegentactieken is dat zeer moeilijk te realiseren, maar bij haar zag het eruit alsof het makkelijk was. De andere vrouwen kwamen hoofdschuddend aan, terwijl een heel stel ook nog eens in de sprint om de tweede plaats tegen de grond smakten. Luperini zegevierde met de armen omhoog als gebaar naar de critici. In 2003 had zij niet mogen starten om schijnbaar ongegronde redenen; er zijn in elke sport altijd wel mensen die je omlaag willen halen.

Grote kampioenen zijn altijd het doelwit van mensen die hen in diskrediet willen brengen, maar Luperini is een vechter en op die dag deelde ze een knock-out uit. Ze toonde die dag de hele wereld dat ze de beste klimster was ter wereld, en opnieuw ging een groot kampioen als zij solo op weg in een demonstratie van wilskracht, weerstands- en uithoudingsvermogen. Deze koers was er eentje voor de recordboeken en een voorbeeld voor alle wielrensters. Zó word een race gewonnen door een ervaren, kundige veteraan. Ze hield de hele tijd de druk erop en stond meestentijds op de pedalen, een ongelooflijk staaltje!

Na haar zege werd ze opgetild en van het veld gedragen als in de film (Rudy). Een prachtige zege, en dat in haar thuisplaats Pisa! Er was geen sprookjesachtiger einde aan een carrière denkbaar dan dit. Ik denk niet dat ze ooit nog iets grootser zal presteren, want hiermee legde ze al haar tegensprekers het zwijgen op en bewees de hele wereld wat een groot kampioene ze nog steeds is. Ik weet dat dit heel bijzonder voor geweest moet zijn, misschien was dit wel haar meest glorieuze moment. Ze rehabiliteerde zichzelf met deze zege op een fantastische manier en Hollywood zou er vast een mooie film van kunnen maken!

Luperini is een groot sportvrouw en tamelijk bescheiden over haar resultaten. Fabiana Luperini is simpelweg de beste klimster die het professioneel vrouwenwielrennen ooit heeft gezien. Ze is de meest gracieuze verschijning die ik ooit op een fiets heb gezien en haar dynamiek - die is gewoon poëtisch, ze klimt als een vlinder en is zo gracieus als een gazelle! Ze hoort in het gezelschap van groten als Eddy Merckx en Fausto Coppi. Net als Merckx en Coppi valt Luperini vanaf het begin aan en veel van haar overwinningen zijn solo-inspanningen, waarbij ze verbijsterend ver voor de anderen finisht. Je denkt bijna dat ze onderweg met een auto meegelift is of zoiets, maar de waarheid is dat ze haar tegenstanders gewoonweg kapotrijdt met haar meedogenloze tempo, tot ze allemaal totaal gesloopt zijn.

Ik heb nooit zo'n vasthoudende en krachtige renner gezien. Luperini is een renner met extreem veel lef, die helemaal leeft voor haar sport. Ze heeft zo veel races met zulke grote verschillen gewonnen dat ze van aparte klasse is. Ik heb altijd Jeannie Longo en Leontien van Moorsel gerespecteerd en gezien als waarschijnlijk de grootste rensters aller tijden, maar afgaande op etappekoersen en klimmen is Luperini duidelijk de beste klimster en zeker de beste ronderijdster. In de korte maar hevige periode van vijf jaar tussen 1995 en 2000 was ze vrijwel alleenheerseres! Dat is de ongelooflijke getuigenis van de wilskracht, het niet aflatend en verbijsterend uithoudingsvermogen en de weerstand die grote renners in staat stelt uit te stijgen boven normale resultaten en ervaringen.

Luperini heeft de perfecte bouw voor wielrennen. Ik heb vaak gelezen dat Greg Lemond de perfecte anatomie had voor een wielrenner. Als je nou denkt dat hij goed was: ik denk niet dat iemand de geometrie van Luperini op de fiets kan verslaan. Ze is niet erg lang, wat haar licht maakt, bovendien is ze zo tenger als een marathonloopster. Omdat ze ook nog eens op een klein frame rijdt, hoeft er maar een klein gewicht bergop. Voeg daaraan toe dat ze extreem krachtig is en een geboren klimmer, en je hebt een beeld van haar dynamiek in de klim. Ik zou haar vermogen in watts niet durven meten, maar ik weet zeker dat ze haar woonplaats Cascine Di Buti ermee kan verlichten.

Ik kan me geen voorstelling maken van de lange eenzame uren die Luperini al klimmend op de Mount Serra heeft doorgebracht in haar eigen provincie, terwijl ze nadacht over de volgende koers die ze ging winnen. Hoeveel duizenden keren moet ze daar geklommen hebben, dromend van betere tijden. Dat is waar hoop en dromen van gemaakt zijn, beelden van betere tijden. Al die kou, regen, wind, maar ook zomerhitte en die duivelse zon. Ik vraag me af hoeveel voorbijgangers haar gelukgewenst hebben. Ik vraag me af hoeveel duizend mijl ze afgelegd heeft in haar schitterende carrière. Hoeveel fietsen en fietsschoenen ze door de jaren heen versleten heeft. Hoeveel honderden flessen water en energierepen ze verstouwd heeft. Hoeveel lekke banden ze langs de weg geplakt heeft en hoeveel wielen ze heeft verbruikt.

Eén ding is zeker: Luperini is de enige constante in het wieleruniversum en we zullen haar verschrikkelijk missen als ze afscheid neemt. Fabiana is vanuit haar jeugd gevormd tot heldin, op die kalme plek in het midden waar ze krachten opdoet. Fabiana is de heldin die haar leven heeft gegeven aan iets dat groter is dan zijzelf, en altijd met bescheidenheid en gratie. Als wij een renster beoordelen op resultaten, staat Fabiana Luperini op eenzame hoogte. Ze zeggen dat de kaars die dubbel helder brandt maar half zo lang brandt, en Fabiana brandt o zo helder, maar ik hoop dat ze een lang en voorspoedig leven zal hebben.

Fabiana Luperini woont in Cascine di Buti, een voorstad van Buti. Ze wordt door velen beschouwd als 's werelds beste klimster en wint heden ten dage nog steeds van de besten in het vrouwenwielrennen.

Waalse Pijl 2001 België. Luperini komt aan op de Muur van Hoei (20%) en wint met genoeg tijd om de overwinning te vieren en wat te ontspannen.

Luperini in 2001 op het oorlogspad op de 20% stijgende Muur van Hoei in de Waalse Pijl in België, die zij drie keer won (een record)!!

Luperini neemt tussen trainingen door de tijd voor een ontspannen foto.

Luperini thuis in haar geboorteprovincie, Cascine di Buti, bij Pisa in Italië.

Luperini thuis in haar geboorteprovincie, Cascine di Buti, bij Pisa in Italië.

Grande Boucle - 1997