Enkele jaren geleden kwam ik bij toeval op een webpagina over Fabiana
Luperini. Wat een mooie naam - Italiaans is zo lyrisch! Ik was toen nog niet
op de hoogte van haar palmares, en ik had geen idee dat ik toevallig op één
van de grootste wielrensters ooit was gestoten. Toen ik terugkwam op haar
webstek, zag ik dat die vernieuwd was in Flash. Voor het eerst las ik hem
toen nauwkeurig. Ik heb haar toen voor de lol een e-mail gestuurd en tot
mijn grote verbazing reageerde ze ook nog! Sindsdien heb ik een beetje met
Fabiana gekletst per e-mail en ik besloot het avontuur aan te gaan haar
palmares na te gaan. Wat ik vond, was fascinerend! Eerst wat geschiedenis!
Fabiana Luperini in geboren in Pontedra (Italië) op 14 januari 1974. Ze
heeft een ongelooflijke carrière van meer dan tien jaar en behaalde meer dan
350 overwinningen. Ze is heden ten dage één van de beste professionele
wegwielrensters ter wereld, en is op 31-jarige leeftijd nog steeds de beste
klimster. Ik heb zelf veel van haar koersen op video gezien en ik schat dat
tenminste dertig van Faby's overwinningen solo-aankomsten zijn. Luperini is
ook een uitstekend sprintster, zowel op het vlakke als bergop. Ze excelleert
in aankomsten bergop, en zit vaak nog fris op de fiets als andere rensters
al ingestort zijn. Veel aankomsten stijgen meer dan 15 procent; je moet een
ongelooflijk renner zijn om na een uitputtende etappe dan nog bergop te
kunnen sprinten.
Luperini verscheen ten tonele in 1995, (Video) toen ze zo'n beetje alles
won. Het opvallendst waren haar overwinningen in de grote rondes: de Giro
voor vrouwen en de Grande Boucle. Ze reed in een persoonlijk duel met
Jeannie Longo en versloeg haar duidelijk in de bergen, waarmee ze de Tour de
France voor vrouwen met 8 minuten verschil won! Faby moest ook wedijveren
met de andere grote rensters van dat moment: Maria Canins, Katherine Watt,
Cathérine Marsal, Jeannie Golay, Alessandra Cappellotto. Er werd heroïsch
slag geleverd op de Col de Madeleine, Col de Glandon, Col de Tourmalet. In
later jaren koerste Faby ook tegen andere ervaren profs als Joanne
Somaribba, Nicole Brandli, Judith Arndt en Edita Pucinskaite, en won.
De lijst is eindeloos, maar Faby versloeg de één na de ander. Misschien is
Leontien van Moorsel de enige waar Faby niet in haar beste jaren tegen
gereden heeft, omdat Leontien met anorexia kampte in Faby's beste jaren,
midden jaren negentig. We zullen nooit weten welke verhalen in die
ongeschreven hoofdstukken zouden hebben gestaan. De enige ontmoeting in de
grote rondes waar ik van weet, is de Tour de France 1993, toen Leontien op
haar best was en haar tweede Tour won van Marion Clignet, na in 1992 van
Jeannie Longo te hebben gewonnen. In de Tour van 1993 reed ook Luperini mee,
maar die was nog zeer jong en nog niet van haar latere topniveau. De jaren
erna werd Luperini steeds beter tot zij in 1995 de Tour won, terwijl
Leontiens gezondheidsproblemen verergerden.
Luperini domineerde het vrouwenwielrennen van 1995 tot 1998. In die tijd won
zij vrijwel alles, inclusief vier Giro's en 3 Tours. Zij verloor een vierde
Tour met een verschil van slechts anderhalve minuut aan Edita Pucinskaite,
maar kwam wel als eerste aan op de Mont Ventoux. Sinds 1998 won de Waalse
Pijl aan belang in het vrouwenwielrennen. Fabiana won de eerste editie en
deze bleek zo'n succes dat de koers een officiële wereldbekerkoers voor
vrouwen werd. Luperini is de enige vrouw die de Waalse Pijl drie keer won,
in 1998, 2001 en 2002!
Ze heeft de Giro del Trentino vaker gewonnen dan ik kan tellen, tenminste
vijf keer, en nog een hele hoop andere koersen, waaronder de Tour de l'Aude.
Eenmaal lag ze zover voor op de rest dat ze voldoende tijd had om op het
podium te klimmen en een interview te geven nog voordat de rest was
gefinisht! Luperini was ook gul voor haar teamgenoten en verscheidene malen
heeft ze in de Giro Alessandra Cappellotto en Pia Sundstedt etappes laten
winnen, waarbij ze er zelf kort na finishte!
Eén van Luperini's grootste overwinningen was het nationaal kampioenschap
2004, toen ze kort na de start demarreerde en vrijwel de gehele koers
wegbleef. Op haar leeftijd en in dit tijdperk van ploegentactieken is dat
zeer moeilijk te realiseren, maar bij haar zag het eruit alsof het makkelijk
was. De andere vrouwen kwamen hoofdschuddend aan, terwijl een heel stel ook
nog eens in de sprint om de tweede plaats tegen de grond smakten. Luperini
zegevierde met de armen omhoog als gebaar naar de critici. In 2003 had zij
niet mogen starten om schijnbaar ongegronde redenen; er zijn in elke sport
altijd wel mensen die je omlaag willen halen.
Grote kampioenen zijn altijd het doelwit van mensen die hen in diskrediet
willen brengen, maar Luperini is een vechter en op die dag deelde ze een
knock-out uit. Ze toonde die dag de hele wereld dat ze de beste klimster was
ter wereld, en opnieuw ging een groot kampioen als zij solo op weg in een
demonstratie van wilskracht, weerstands- en uithoudingsvermogen. Deze koers
was er eentje voor de recordboeken en een voorbeeld voor alle wielrensters.
Zó word een race gewonnen door een ervaren, kundige veteraan. Ze hield de
hele tijd de druk erop en stond meestentijds op de pedalen, een ongelooflijk
staaltje!
Na haar zege werd ze opgetild en van het veld gedragen als in de film
(Rudy). Een prachtige zege, en dat in haar thuisplaats Pisa! Er was geen
sprookjesachtiger einde aan een carrière denkbaar dan dit. Ik denk niet dat
ze ooit nog iets grootser zal presteren, want hiermee legde ze al haar
tegensprekers het zwijgen op en bewees de hele wereld wat een groot
kampioene ze nog steeds is. Ik weet dat dit heel bijzonder voor geweest moet
zijn, misschien was dit wel haar meest glorieuze moment. Ze rehabiliteerde
zichzelf met deze zege op een fantastische manier en Hollywood zou er vast
een mooie film van kunnen maken!
Luperini is een groot sportvrouw en tamelijk bescheiden over haar
resultaten. Fabiana Luperini is simpelweg de beste klimster die het
professioneel vrouwenwielrennen ooit heeft gezien. Ze is de meest gracieuze
verschijning die ik ooit op een fiets heb gezien en haar dynamiek - die is
gewoon poëtisch, ze klimt als een vlinder en is zo gracieus als een gazelle!
Ze hoort in het gezelschap van groten als Eddy Merckx en Fausto Coppi. Net
als Merckx en Coppi valt Luperini vanaf het begin aan en veel van haar
overwinningen zijn solo-inspanningen, waarbij ze verbijsterend ver voor de
anderen finisht. Je denkt bijna dat ze onderweg met een auto meegelift is of
zoiets, maar de waarheid is dat ze haar tegenstanders gewoonweg kapotrijdt
met haar meedogenloze tempo, tot ze allemaal totaal gesloopt zijn.
Ik heb nooit zo'n vasthoudende en krachtige renner gezien. Luperini is een
renner met extreem veel lef, die helemaal leeft voor haar sport. Ze heeft zo
veel races met zulke grote verschillen gewonnen dat ze van aparte klasse is.
Ik heb altijd Jeannie Longo en Leontien van Moorsel gerespecteerd en gezien
als waarschijnlijk de grootste rensters aller tijden, maar afgaande op
etappekoersen en klimmen is Luperini duidelijk de beste klimster en zeker de
beste ronderijdster. In de korte maar hevige periode van vijf jaar tussen
1995 en 2000 was ze vrijwel alleenheerseres! Dat is de ongelooflijke
getuigenis van de wilskracht, het niet aflatend en verbijsterend
uithoudingsvermogen en de weerstand die grote renners in staat stelt uit te
stijgen boven normale resultaten en ervaringen.
Luperini heeft de perfecte bouw voor wielrennen. Ik heb vaak gelezen dat
Greg Lemond de perfecte anatomie had voor een wielrenner. Als je nou denkt
dat hij goed was: ik denk niet dat iemand de geometrie van Luperini op de
fiets kan verslaan. Ze is niet erg lang, wat haar licht maakt, bovendien is
ze zo tenger als een marathonloopster. Omdat ze ook nog eens op een klein
frame rijdt, hoeft er maar een klein gewicht bergop. Voeg daaraan toe dat ze
extreem krachtig is en een geboren klimmer, en je hebt een beeld van haar
dynamiek in de klim. Ik zou haar vermogen in watts niet durven meten, maar
ik weet zeker dat ze haar woonplaats Cascine Di Buti ermee kan verlichten.
Ik kan me geen voorstelling maken van de lange eenzame uren die Luperini al
klimmend op de Mount Serra heeft doorgebracht in haar eigen provincie,
terwijl ze nadacht over de volgende koers die ze ging winnen. Hoeveel
duizenden keren moet ze daar geklommen hebben, dromend van betere tijden.
Dat is waar hoop en dromen van gemaakt zijn, beelden van betere tijden. Al
die kou, regen, wind, maar ook zomerhitte en die duivelse zon. Ik vraag me
af hoeveel voorbijgangers haar gelukgewenst hebben. Ik vraag me af hoeveel
duizend mijl ze afgelegd heeft in haar schitterende carrière. Hoeveel
fietsen en fietsschoenen ze door de jaren heen versleten heeft. Hoeveel
honderden flessen water en energierepen ze verstouwd heeft. Hoeveel lekke
banden ze langs de weg geplakt heeft en hoeveel wielen ze heeft verbruikt.
Eén ding is zeker: Luperini is de enige constante in het wieleruniversum en
we zullen haar verschrikkelijk missen als ze afscheid neemt. Fabiana is
vanuit haar jeugd gevormd tot heldin, op die kalme plek in het midden waar
ze krachten opdoet. Fabiana is de heldin die haar leven heeft gegeven aan
iets dat groter is dan zijzelf, en altijd met bescheidenheid en gratie. Als
wij een renster beoordelen op resultaten, staat Fabiana Luperini op eenzame
hoogte. Ze zeggen dat de kaars die dubbel helder brandt maar half zo lang
brandt, en Fabiana brandt o zo helder, maar ik hoop dat ze een lang en
voorspoedig leven zal hebben.
Fabiana Luperini woont in Cascine di Buti, een voorstad van Buti. Ze wordt
door velen beschouwd als 's werelds beste klimster en wint heden ten dage
nog steeds van de besten in het vrouwenwielrennen.
